Balungu Agro Forestry Project

 

Vanaf 1999 heeft VvC samen met de Rotary Club Heythuysen het Balungu Agro Forestry Project gesteund. Het project werd door Christopher in 1998 gestart als demonstratie-boerderij met als doel de plaatselijke boeren te leren hoe je winstgevend kunt zijn door te produceren met hulp van bomen. Na de dood van Christopher is het project omgedoopt tot dorpsproject. Helaas kwam men niet tot een succesvolle aanpak. Of toch wel…?

De Balungu-farm in betere tijden.

Tijdens de Ghana-reis in 2008 bleek het project volledig onderkomen. De onkruiden en het gras groeiden tot ons middel, er was een bush-fire op het perceel geweest, het farmhuisje was gedeeltelijk ingestort.

De broer van de Chief van Balungu leidde ons rond en schotelde ons een veelheid van redenen voor; Het projectcomité was niet in staat om zelf een goede kartrekker naar voren te schuiven. Daarop had de Chief een landbouwmanager uit zijn familie gevraagd om het project vlot  te trekken. Omdat de manager familie was van de Chief ontstond er wantrouwen bij het project-comité. Daarnaast was de farmmanager ziek geworden en was er een onhoudbare bushfire op het perceel gekomen. Tenslotte ging ook nog de touwpomp kapot….. Gelukkig was er nog een -mede door ons gefinancierde- andere pomp die wel functioneerde.

Hun risicomijdend gedrag
Het is erg lastig om te merken dat je op afstand geen invloed hebt op al deze zaken. En teleurstellend ook dat je niet kunt doorgronden wat er op en rond een project speelt. Hans Eenhoorn, Universitair hoofddocent in Wageningen, beaamt in een interview in NRC-Next van 18 februari 2009 dat financiële steun geen garantie is voor succes. Eenhoorn komt in onderzoek uit op 26 belemmeringen die kleine keuterboertjes weerhoudt om zich te ontwikkelen tot kleinschalige landbouwondernemers.

Veel ontwikkelingsprojecten mislukken omdat ze geen rekening houden met het risicomijdend gedrag van boeren. “Ze kunnen niet, ze willen niet, ze durven niet”. Op de meeste belemmeringen hebben ze geen of weinig greep. Op sommigen zouden ze invloed kunnen uitoefenen als ze zich organiseerden. “In Afrika doen ze dat niet”, zo stelt Eenhoorn vast. “Ze weten niet hoe het moet. En ze zijn wantrouwig, ook onderling. Ze zijn te vaak belazerd.” Dit wantrouwen hebben we in Balungu ervaren en is ongetwijfeld een belangrijke oorzaak van de teleurstellende stand van zaken van het project.

Hoop?
Is er dan geen hoop? Jawel. De Zwitser Frans Zemp, die al 40 jaar in Ghana woont reageerde in 2005 al broodnuchter; “Over een jaar of 5 -10 staat er wel weer iemand op die voldoende vertrouwen heeft om het project nieuw leven in te blazen. Het lijkt erop dt Frans gelijk krijgt!

Verrassende wending
Sinds 2005 -toen het projecct stil kwam te liggen- bezochten de reisgezelschappen van VvC het project en de Chief van het dorp, om te laten merken dat wij bereid waren om het dorp te steunen als er goede initiatieven zouden ontstaan. Tijdens ons bezoek in 2012 liet de Chief zich vergezellen door 2 dorpsbewoners, goed opgeleide mensen die al jaren in Tamale en andere steden werkten. Zij vertelden ons dat het in Balungu op dit moment onmogelijk was om op gemeenschappelijke basis met een project te starten. Daar was het dorp nog steeds niet aan toe. Daarom gingen zij bij de compounds van hun families in Balungu starten met private boomplantactiviteiten. Zij wilde deze boomteelt combineren met het verbouwen van gewassen onder de bomen zodat er op korte termijn ook opbrengsten zouden zijn. Zij waren er van overtuigd dat, als zij het goede vorobeeld gaven, dat andere dorpsbewoners dit voorbeeld zouden volgen. Verder stelden zij dat dit private activiteiten waren, waarvoor geen steun van ons nodig was!

Onze achterdocht
Een bijzondere en verrassende wending in de jarenlange relatie die we inmiddels met Balungu hadden opgebouwd. Ook een wending die vragen oproept:
Waren de mannen oprecht van plan te starten met de voorgenomen activiteiten? Waren zij echt overtuigd van het nut en de noodzaak van het planten van bomen? Was de Chief onze bezoeken beu en wilde hij op deze manier van ons af komen? Of moeten we niet achterdochtig zijn?

De tijd zal het leren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *