Vanaf 1999 heeft VvC samen met de Rotary Club Heythuysen het Balungu Agro Forestry Project gesteund. Het project werd door Christopher in 1998 gestart als demonstratie-boerderij met als doel de plaatselijke boeren te leren hoe je winstgevend kunt zijn door te produceren met hulp van bomen. Na de dood van Christopher is het project omgedoopt tot dorpsproject. Helaas kwam men niet tot een succesvolle aanpak.

Tijdens de Ghana-reis in 2008 bleek het project volledig onderkomen. De onkruiden en het gras groeiden tot ons middel, er was een bush-fire op het perceel geweest, het farmhuisje was gedeeltelijk ingestort.

De broer van de Chief van Balungu leidde ons rond en schotelde ons een veelheid van redenen voor; Het projectcomité was niet in staat om zelf een goede kartrekker naar voren te schuiven. Daarop had de Chief een landbouwmanager uit zijn familie gevraagd om het project vlot  te trekken. Omdat de manager familie was van de Chief ontstond er wantrouwen bij het project-comité. Daarnaast was de farmmanager ziek geworden en was er een onhoudbare bushfire op het perceel gekomen. Tenslotte ging ook nog de touwpomp kapot….. 

Het is erg frustrerend om te merken dat je op afstand geen invloed hebt op al deze zaken. En teleurstellend ook dat je niet kunt doorgronden wat er op en rond een project speelt. Hans Eenhoorn, Universitair hoofddocent in Wageningen, beaamt in een interview in NRC-Next van 18 februari 2009 dat financiële steun geen garantie is voor succes. Eenhoorn komt in onderzoek uit op 26 belemmeringen die kleine keuterboertjes weerhoudt om zich te ontwikkelen tot kleinschalige landbouwondernemers.

Veel ontwikkelingsprojecten mislukken omdat ze geen rekening houden met het risicomijdend gedrag van boeren. “Ze kunnen niet, ze willen niet, ze durven niet”. Op de meeste belemmeringen hebben ze geen of weinig greep. Op sommigen zouden ze invloed kunnen uitoefenen als ze zich organiseerden. “In Afrika doen ze dat niet”, zo stelt Eenhoorn vast. “Ze weten niet hoe het moet. En ze zijn wantrouwig, ook onderling. Ze zijn te vaak belazerd.” Dit wantrouwen hebben we in Balungu ervaren en is ongetwijfeld een belangrijke oorzaak van de teleurstellende stand van zaken van het project.

Is er dan geen hoop? Jawel. De Zwitser Frans Zemp, die al 30 jaar in Ghana woont reageert broodnuchter; “Over een jaar of 5 -10 staat er wel weer iemand op die voldoende vertrouwen heeft om het project nieuw leven in te blazen. We zullen de ontwikkelingen blijven volgen!